Ένα παγκάκι. Από κάτω απέραντα βράχια. Σμιλευμένα από αλάτι και άνεμο. Φυσάει πολύ. Τα κύματα σκάνε με βία. Το παγκάκι μόνο του, ξύλινο, γερασμένο πια στέκει ακόμα. Ιστορίες που άκουσε τόσα χρόνια γυρίζουν στο μυαλό του. Η φωνή του βραχνή, αργή. Την ακούει μόνο όποιος του κάνει λίγη συντροφιά.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου